Διλημμα...

Προχθες λυγισα και αγορασα καινουργια καμερα (η προηγουμενη βρεθηκε εξω απ'το σπιτι μου με την οθονη κατεστραμενη). Οταν εφτασα σπιτι, την εβγαλα προσεκτικα απ'το κουτι, τοποθετησα την καρτα μνημης μεσα, και την ανοιξα, προσπαθωντας να δω τις παλιες φωτογραφιες, που πρεπει να πανε πισω κανα 2-3 χρονια...Αλλα μετα μετανιωσα και απλα αρχισα να τραβαω το δωματιο μου για να την τεσταρω. Χαρηκα λιγο με το καινουργιο μου παιχνιδι, και με την σκεψη οτι σε ενα μηνα ακριβως, θα βρισκομαι Λονδινο για ταξιδακι και θα εχω more than enough things to take pictures of. Με γαληνευει το οτι εκεινες οι φωτογραφιες δεν θα με πληγωνουν (ελπιζω δηλαδη) οταν θα τις κοιταζω στο μελλον. Δεν θα φερνουν αναμνησεις απο πραγματα που ειχα κ'εχασα, απο ξεχασμενες αγαπες και ματαιες προσπαθειες για ευτυχια...Θα δειχνουν απλα καλοπεραση, κατι καινουργιο αλλα ξεκαθαρα προσωρινο. Και αυτο μου λειπει πολυ, γιατι τον τελευταιο καιρο δεν αντεχω καθολου να ανοιγω τους φακελους με τις φωτογραφιες στο λαπτοπ. Of course I feel stupid, γιατι δεν γινεται να συνεχισω ετσι--να αφηνω το παραμικρο να με επηρεαζει. I'm trying to move on, I swear (και θα εξηγησω τον τροπο, που ισως δεν ειναι και ο καλυτερος, αλλα whatever)...Αλλα ελα που ολη μου η ζωη ειναι σκονισμενη απ'την εμμονη μου για το παρελθον, και οσο παω να την συμαζεψω το μονο που καταφερνω ειναι να σκουπισω την σκονη κατω απο το αλληγορικο χαλι?
 ~~~~

Anyway, (εχουν περασει 3 μερες απο τοτε που εγραψα την παραπανω παραγραφο) σημερα εφτασα σπιτι μετα το μαθημα, και με πηρε τηλεφωνο η κολλητη μου να μου πει πως εχει νεα. Και μου ειπε πως μιλησε στον Φ για μενα. Και ο Φ ειπε οτι χαιροταν που προφανως ειχα ηρεμησει με το θεμα (αει σιχτιρ δηλαδη, τι ειμαι κανα χαζοκοριτσακι που τον κυνηγουσε σαν λυσσασμενο?), οτι ηρεμησε κ'αυτος, και ρωτουσε αμα θα ερθω τελικα Ελλαδα για τις γιορτες. Οτι θα χαιροταν πολυ να με δει, να ειμαστε ολοι μαζι παλι, να περασουμε καλα, να συζητησουμε φιλικα. Σαν να μην εγινε τιποτα. Σαν να μην υπηρξαμε ερωτευμενοι τρελα, σαν να μην τυραννησαμε ο ενας τον αλλον.Και οταν κοιταξα το facebook, ειδα οτι μου ειχε στειλει και μενα μηνυμα ρωτωντας αμα τελικα θα παω. Τωρα με θυμηθηκε, μετα απο 3 μηνες που κλαιω και χτυπιεμαι για αυτον, και αναρωτιεμαι γιατι με εβγαλε τοσο ευκολα απ'την ζωη του μετα απ'ολα που ειπαμε και καναμε. Δεν κρυβω το οτι θελω παρα πολυ τωρα να τον συναντησω, να δω πως θα ειμαστε και οι 2. Αλλα αξιζει? Θα πληγωθω παλι οταν με απορριψει γιατι δεν θελει να ξανα-αρχισουμε τα ιδια? Η θα χαρει που θα το παιξω cool και ανετη (if I can), και θα συμβει κατι, και μετα θα γυρισω ΝΥ και θα ειμαι χαλια? Δεν εχω ιδεα τι πρεπει να κανω.

Στο εντωμεταξυ Λονδινο παω για να ξεκουραστω, αλλα και επειδη εκει μενει ενα παιδι, ο Α (στον οποιο θα αφιερωσω την επομενη αναρτηση, ενω θα επρεπε να τον ειχα αναφερει ειδη)  με τον οποιο τρεχει εδω και μηνες κατι. Δηλαδη απ'τον Μαιο, που ηρθε ΝΥ να δει τον κολλητο του και  γνωριστηκαμε...με ειχε ερωτευτει απο τοτε λεει, και η αληθεια ειναι πως δεν φερθηκα σωστα, κολλημενη στον Φ αλλα δινοντας του ελπιδες (δεν ηξερε οτι με τον Φ περασα το καλοκαιρι, και δεν προκειται να το μαθει...αν και εχει μια ιδεα για το πως ενιωθα για εκεινον). Τωρα βεβαια, ετσι οπως εξελιχθηκαν  τα πραγματα, χαιρομαι που για μια φορα κρατησα το στομα μου κλειστο, γιατι ηρθε τον Σεπτεμβρη να μου κανει εκπληξη, και περασαμε πολυ ομορφα. Απο τοτε μιλαμε καθε μερα, και με βοηθησε να καταλαβω καποια πραγματα για τον εαυτο μου. Εχουμε πολλα κοινα, και κυριως θελει να κανει τα παντα να ερθει εδω του χρονου, που ειναι αρκετα πιθανο γιατι περνει πτυχειο και θα ψαξει για δουλεια ΝΥ. Με αγαπαει και το βλεπω. Σε κεινον βλεπω και πιθανοτητες να ειμαι επιτελους ευτυχισμενη μετα απο πολυ καιρο. Η σχεση μου με τον Φ ηταν γεματη παθος--εκεινο το καταστροφικο παθος ομως που σε καιει ακομα και στον υπνο σου--και το αγγιγμα του το ενιωθα σε καθε νευρο του σωματος μου. Με φιλουσε και ελιωνα κυριολεκτικα...Ηταν διπλα μου και ηθελα να τσιμπησω το χερι μου, γιατι δεν πιστευα οτι τετοιος ερωτας (που ονειρευομουν, οπως τις ταινιες και τα βιβλια) θα συνεβαινε σε μενα. Αλλα ειδα πως κατεληξε κ'αυτο...Ενω με τον Α, ειναι αυτο το slow, το γνωριμο συναισθημα, που πρωτα ξεκιναει με ενδιαφερον, μετα ερχεται η αγαπη για αυτο που ειναι ο αλλος, και μετα τα σεξουαλικα/ερωτικα (τουλαχιστον, ετσι ειναι για μενα οι περισσοτερες μου σχεσεις). Μην νομιζετε, ειναι πολυ ομορφος (ψηλος, γυμνασμενος, με τελειο χαμογελο και καταπληκτικα χειλη ;P), απλα δεν οριζουμε εμεις το τι μας τραβαει παντα (γιατι ο Φ, ενω ωραιος, ειναι πιο ιδιαιτερος σε looks, δεν νομιζω ειναι αντικειμενικα "hot" οπως ο Α)...Και ισως ειναι ακομα καλυτερο το οτι τον αγαπω σαν ανθρωπο πρωτα απ'ολα. Εχει γινει ο καλυτερος μου φιλος, και ειναι παντα--ΠΑΝΤΑ--εκει για μενα οταν τον χρειαζομαι. Και αυτο στην φαση που ειμαι μετραει αφανταστα...Οποτε σκεφτομαι οτι αμα του πω οτι θα παω Ελλαδα μετα το Λονδινο, θα πληγωθει...Θα ρωτησει γιατι δεν μενω απλα περισσοτερο μαζι του, και εδω που τα λεμε θα εχει δικιο.

Δεν ξερω ειλικρινα τι να κανω. Και δεν θελω να παρω αποφασεις ακομα, γιατι πρεπει να κανω το σωστο...Για να δουμε ομως τελικα τι θα αποφασισω οτι ειναι σωστο...