When the going gets tough...

Ποτε χανεσαι, και ποτε ξαναβρισκεις τον εαυτο σου? Εχεις οντως χαθει, η αφηνεις ολα τα γεγονοντα της ζωης να σε περικυκλωσουν σα τυφωνα? Αυτα τα πραγματα τα σκεφτομουν πολυ αυτες τις μερες οταν προσπαθουσα να διαβασω, και συνεχεια μου ερχοταν στο νου ο Φ. Εμαθα μεσ'την εξεταστικη οτι τελικα βρηκε αλλη. Εκει που μου ελεγε να παω Ελλαδα να βρεθουμε, εξαφανιστηκε, και το ενιωσα οτι κατι αλλαξε παλι. Γιατι δεν λεμε ποτε την αληθεια σ'αυτους που θα πρεπε να ξερουν? Τι φοβομαστε? Να μην πληγωθουν οι αλλοι, η μηπως εμεις οι ιδιοι? Ισως δεν θα το αντεχα αμα μου το ελεγα ο ιδιος, αλλα δεν αξιζε να μου το πει, να μην εμφανιστω και μεινω μαλακας?

Πλανταξα στο κλαμα, αλλα σημερα, που ειμαι επιτελους free (τελιωσα το πρωτο εξαμηνο της νομικης...finally!!!) , και εχω τον χρονο να το αναλυσω λιγο στο μυαλο μου, καταλαβαινω οτι παλι λαθος το χειριζομαι το θεμα. Αυτος προφανος αποφασισε to move on...καιρος λοιπον να το κανω κ'εγω. Πηγα σε ενα παρτι χθες με τα παιδια απ'την σχολη...Και ολο το βραδυ παιζοταν ενα περιεργο flirt-παιχνιδι με ενα παιδι που απ'την αρχη μου ψιλοαρεσε...Και θυμηθηκα ποσο ωραια ειναι αυτα, οτι πρεπει επιτελους να ξαναζησω λιγο, να αφησω πισω ολο τον πονο και να καταλαβω οτι η ζωη μου, τουλαχιστον για τα επομενα τρια χρονια, ειναι εδω. Και πρεπει να περασω και λιγο καλα. Φευγω για λονδινο σε λιγες μερες, και θελω να ειμαι χαρουμενη γ'αυτο, οχι να στεναχωριεμαι που δεν θα παω Ελλαδα να δω τον Φ. Το αξιζει και ο Α λιγο αυτο. Και, στο κατω κατω, κ εγω το αξιζω. Γιατι οχι δηλαδη?

Θελω να παω για ψωνια, να βγω με τις φιλες μου που εχουν να με δουν πολυυυ καιρο εξ'αιτιας του διαβασματος, και να χαμογελασω λιγο. Πολλα ζηταω? Δεν νομιζω. Ο χρονος περναει, και μας αφηνει πισω. Κ εμεις, αμα δεν τον κυνηγησουμε λιγο, κινδυνευουμε να αφησουμε τα καλυτερα χρονια να περασουν σαν αερας...Οσο ειμαι ακομη φοιτητρια, πρεπει να σκεφτομαι οτι I have so much time to live and do stupid things, to have a good time, and to learn to love myself and search for the small things that make me happy. Αλλιως, τι διαφορα απ'το τωρα, και οταν εχω ευθυνες, δουλειες, υποχρεωσεις?

Ηρθαν και οι γιορτες, και η ΝΥ ειναι ομορφη αυτο τον καιρο. Κοσμος παντου, στολισμενα μαγαζια, τουριστες, φωνες, καλη διαθεση...Πρεπει να το εκμεταλευτω αυτο. Σιγουρα πολλοι θα θελαν να ταν εδω να τα δουν ολα αυτα, και εγω τα αγνοω επειδη μισω αυτη την πολη. Βλακεια μου. Ποιος ξερει που θα βρεθω σε λιγα χρονια? Και τι θα θυμαμαι απ'ολα αυτα?

Καιρος να παρω λιγο αερα, και να ηρεμησω. Δικιο δεν εχω?

Διλημμα...

Προχθες λυγισα και αγορασα καινουργια καμερα (η προηγουμενη βρεθηκε εξω απ'το σπιτι μου με την οθονη κατεστραμενη). Οταν εφτασα σπιτι, την εβγαλα προσεκτικα απ'το κουτι, τοποθετησα την καρτα μνημης μεσα, και την ανοιξα, προσπαθωντας να δω τις παλιες φωτογραφιες, που πρεπει να πανε πισω κανα 2-3 χρονια...Αλλα μετα μετανιωσα και απλα αρχισα να τραβαω το δωματιο μου για να την τεσταρω. Χαρηκα λιγο με το καινουργιο μου παιχνιδι, και με την σκεψη οτι σε ενα μηνα ακριβως, θα βρισκομαι Λονδινο για ταξιδακι και θα εχω more than enough things to take pictures of. Με γαληνευει το οτι εκεινες οι φωτογραφιες δεν θα με πληγωνουν (ελπιζω δηλαδη) οταν θα τις κοιταζω στο μελλον. Δεν θα φερνουν αναμνησεις απο πραγματα που ειχα κ'εχασα, απο ξεχασμενες αγαπες και ματαιες προσπαθειες για ευτυχια...Θα δειχνουν απλα καλοπεραση, κατι καινουργιο αλλα ξεκαθαρα προσωρινο. Και αυτο μου λειπει πολυ, γιατι τον τελευταιο καιρο δεν αντεχω καθολου να ανοιγω τους φακελους με τις φωτογραφιες στο λαπτοπ. Of course I feel stupid, γιατι δεν γινεται να συνεχισω ετσι--να αφηνω το παραμικρο να με επηρεαζει. I'm trying to move on, I swear (και θα εξηγησω τον τροπο, που ισως δεν ειναι και ο καλυτερος, αλλα whatever)...Αλλα ελα που ολη μου η ζωη ειναι σκονισμενη απ'την εμμονη μου για το παρελθον, και οσο παω να την συμαζεψω το μονο που καταφερνω ειναι να σκουπισω την σκονη κατω απο το αλληγορικο χαλι?
 ~~~~

Anyway, (εχουν περασει 3 μερες απο τοτε που εγραψα την παραπανω παραγραφο) σημερα εφτασα σπιτι μετα το μαθημα, και με πηρε τηλεφωνο η κολλητη μου να μου πει πως εχει νεα. Και μου ειπε πως μιλησε στον Φ για μενα. Και ο Φ ειπε οτι χαιροταν που προφανως ειχα ηρεμησει με το θεμα (αει σιχτιρ δηλαδη, τι ειμαι κανα χαζοκοριτσακι που τον κυνηγουσε σαν λυσσασμενο?), οτι ηρεμησε κ'αυτος, και ρωτουσε αμα θα ερθω τελικα Ελλαδα για τις γιορτες. Οτι θα χαιροταν πολυ να με δει, να ειμαστε ολοι μαζι παλι, να περασουμε καλα, να συζητησουμε φιλικα. Σαν να μην εγινε τιποτα. Σαν να μην υπηρξαμε ερωτευμενοι τρελα, σαν να μην τυραννησαμε ο ενας τον αλλον.Και οταν κοιταξα το facebook, ειδα οτι μου ειχε στειλει και μενα μηνυμα ρωτωντας αμα τελικα θα παω. Τωρα με θυμηθηκε, μετα απο 3 μηνες που κλαιω και χτυπιεμαι για αυτον, και αναρωτιεμαι γιατι με εβγαλε τοσο ευκολα απ'την ζωη του μετα απ'ολα που ειπαμε και καναμε. Δεν κρυβω το οτι θελω παρα πολυ τωρα να τον συναντησω, να δω πως θα ειμαστε και οι 2. Αλλα αξιζει? Θα πληγωθω παλι οταν με απορριψει γιατι δεν θελει να ξανα-αρχισουμε τα ιδια? Η θα χαρει που θα το παιξω cool και ανετη (if I can), και θα συμβει κατι, και μετα θα γυρισω ΝΥ και θα ειμαι χαλια? Δεν εχω ιδεα τι πρεπει να κανω.

Στο εντωμεταξυ Λονδινο παω για να ξεκουραστω, αλλα και επειδη εκει μενει ενα παιδι, ο Α (στον οποιο θα αφιερωσω την επομενη αναρτηση, ενω θα επρεπε να τον ειχα αναφερει ειδη)  με τον οποιο τρεχει εδω και μηνες κατι. Δηλαδη απ'τον Μαιο, που ηρθε ΝΥ να δει τον κολλητο του και  γνωριστηκαμε...με ειχε ερωτευτει απο τοτε λεει, και η αληθεια ειναι πως δεν φερθηκα σωστα, κολλημενη στον Φ αλλα δινοντας του ελπιδες (δεν ηξερε οτι με τον Φ περασα το καλοκαιρι, και δεν προκειται να το μαθει...αν και εχει μια ιδεα για το πως ενιωθα για εκεινον). Τωρα βεβαια, ετσι οπως εξελιχθηκαν  τα πραγματα, χαιρομαι που για μια φορα κρατησα το στομα μου κλειστο, γιατι ηρθε τον Σεπτεμβρη να μου κανει εκπληξη, και περασαμε πολυ ομορφα. Απο τοτε μιλαμε καθε μερα, και με βοηθησε να καταλαβω καποια πραγματα για τον εαυτο μου. Εχουμε πολλα κοινα, και κυριως θελει να κανει τα παντα να ερθει εδω του χρονου, που ειναι αρκετα πιθανο γιατι περνει πτυχειο και θα ψαξει για δουλεια ΝΥ. Με αγαπαει και το βλεπω. Σε κεινον βλεπω και πιθανοτητες να ειμαι επιτελους ευτυχισμενη μετα απο πολυ καιρο. Η σχεση μου με τον Φ ηταν γεματη παθος--εκεινο το καταστροφικο παθος ομως που σε καιει ακομα και στον υπνο σου--και το αγγιγμα του το ενιωθα σε καθε νευρο του σωματος μου. Με φιλουσε και ελιωνα κυριολεκτικα...Ηταν διπλα μου και ηθελα να τσιμπησω το χερι μου, γιατι δεν πιστευα οτι τετοιος ερωτας (που ονειρευομουν, οπως τις ταινιες και τα βιβλια) θα συνεβαινε σε μενα. Αλλα ειδα πως κατεληξε κ'αυτο...Ενω με τον Α, ειναι αυτο το slow, το γνωριμο συναισθημα, που πρωτα ξεκιναει με ενδιαφερον, μετα ερχεται η αγαπη για αυτο που ειναι ο αλλος, και μετα τα σεξουαλικα/ερωτικα (τουλαχιστον, ετσι ειναι για μενα οι περισσοτερες μου σχεσεις). Μην νομιζετε, ειναι πολυ ομορφος (ψηλος, γυμνασμενος, με τελειο χαμογελο και καταπληκτικα χειλη ;P), απλα δεν οριζουμε εμεις το τι μας τραβαει παντα (γιατι ο Φ, ενω ωραιος, ειναι πιο ιδιαιτερος σε looks, δεν νομιζω ειναι αντικειμενικα "hot" οπως ο Α)...Και ισως ειναι ακομα καλυτερο το οτι τον αγαπω σαν ανθρωπο πρωτα απ'ολα. Εχει γινει ο καλυτερος μου φιλος, και ειναι παντα--ΠΑΝΤΑ--εκει για μενα οταν τον χρειαζομαι. Και αυτο στην φαση που ειμαι μετραει αφανταστα...Οποτε σκεφτομαι οτι αμα του πω οτι θα παω Ελλαδα μετα το Λονδινο, θα πληγωθει...Θα ρωτησει γιατι δεν μενω απλα περισσοτερο μαζι του, και εδω που τα λεμε θα εχει δικιο.

Δεν ξερω ειλικρινα τι να κανω. Και δεν θελω να παρω αποφασεις ακομα, γιατι πρεπει να κανω το σωστο...Για να δουμε ομως τελικα τι θα αποφασισω οτι ειναι σωστο...

Summer Harbor

My body aches with the longing of a thousand wants,
treating remembrances as some ghostly present state.
The shadows emerge, dragging heavy blankets behind like bodies.
The living recede into the light while I follow the darkness as bats do,
wings fluttering and voice piercing the night,
the echoes bouncing off your presence as I seek you.

I breathe in your love with eyes closed.
I need not see you to know how you feel
how your lips mold onto mine;
a synchronized dance of flesh and flames.

But my eyes are greedy and restless:
They open, and I want to watch
as summer drifts and lands softly upon your skin.
Your eyelids now the color of the sunrise
I hold my fingertips to your lashes for a touch of light.

That is the most I can ask for now,
beggar that I am for some small offering of your soul.
I glimpse myself in the window glass for a second
and I see my face painted against a clear sky.
This is what my eternity must look like.

I take in one last breath of your scent,
and it carries me gently back into the dark winter morning.
It is because of you that my mind ebbs and flows,
drifting to you by the moonlight,
a small boat returning to its harbor.

For myself and only.

Αυτη ειναι η πεμπτη προσπαθεια μου για 2η αναρτηση, και ελπιζω επιτελους να γραψω κατι που θελω να ανεβασω. Δεν ξερω τι μ'εχει πιασει αυτες τις μερες και ολα μου ξινιζουν. Αυτη τη στιγμη ομως ειμαι καθισμενη στο κρεβατι μου, το laptop στα ποδια, μια απαλη μουσικη παιζει στο φοντο, και νομιζω πως μπορω να βαλω (για λιγο) σε μια ταξη αυτα που σκεφτομαι. Σημερα ξεκινησα παλι μια συζητηση με τους δικους μου για ενα θεμα που ειδη εχουμε εξαντλησει -- για την σχολη μου.

Ισως πρεπει να γραψω εναν μικρο προλογο πρωτα. Απ'την μερα που μου μπηκε στο μυαλο μου να κανω μεταπτυχιακο στην νομικη (πριν περιπου 3 χρονια οταν ημουν ακομη φοιτητρια...εδω μπορεις μονο σαν δευτερο πτυχειο να σπουδασεις νομικη) εχουν γινει πολλα που μ'εχουν κανει να το μετανιωσω. Ελεγα στον εαυτο μου οτι το ηθελα, οτι μπορουσα να φανταστω τον εαυτο μου σαν δικηγορο, and I devoted a lot of energy to it. Οταν ομως ξεκινησα το διαβασμα για τις εξετασεις, ειδα οτι κατι πηγαινε στραβα. Δεν αντεχα πανω απο λιγα λεπτα να λυνω τις ασκησεις, δεν μ'ενοιαζε ποσα λαθη εκανα, το κινητρο ηταν μιδαμινο. Και ομως εδωσα. Την πρωτη φορα εγραψα χαλια, και την δευτερη, μετα απο 2 μηνες μαθηματων και αλλους 2 επιπλεον διαβασμα, βελτιωθηκε ο βαθμος μου αρκετα, αλλα οχι τοσο ωστε να καταφερω να περασω στις καλυτερες σχολες (αυτες που ηθελα δηλαδη). Ηρθε ο Απριλης (a few months ago), και δεν ειχα παρει ουτε μια θετικη απαντηση ακομα και απ'τις δευτερες σχολες. Με ανακουφιση, σκεφτηκα οτι ισως θα 'ταν καλυτερο να κατσω αλλον ενα χρονο (δουλευα σε ενα δικηγορικο γραφειο σα βοηθος τοτε, αλλα μισουσα την δουλεια και ειχα σκοπο να την αφησω...περα απ'αυτο, υπηρχε ο Φ στην Ελλαδα που με περιμενε...καταλαβατε δηλαδη) να διαβασω να δωσω για καποιο αλλο μεταπτυχιακο προγραμμα. Η ιδεα μου κολλουσε ολο και ποιο πολυ καθε μερα. Το ανακοινωσα στους δικους μου οτι θα φυγω να μεινω Ελλαδα για ενα χρονικο διαστημα. Στην αρχη φυσικα ηταν γεματοι αντιρησεις, αλλα στο τελος, βλεποντας ποσο λαχταρουσα να το κανω, και ποσο δυστυχισμενη ημουν, το δεχτηκαν. Ετσι κατεληξα να λεω στον Φ οτι πλεον, μετα απο εναν χρονο, ολα ηταν τελεια και θα μπορουσαμε να ειμαστε μαζι κανονικα, οπως αλλωστε σχεδιαζαμε. It's hard to describe just how happy I was with that thought--I would be free for a whole year. Free to write, free to be with him, free to be someplace that I actually loved with my whole being.

Και ξαφνικα, αφου ειχα ανακοινωσει στην δουλεια την παραιτηση μου και ειχα αγορασει εισητηριο one way φυσικα, ελαβα εκεινο το email. Μ'ειχαν δεχτει τελευταια στιγμη σε μια οκ σχολη εδω στην ΝΥ. Επεσα απ'τα συννεφα. Τωρα, τι? Σημαινε κατι? Αλλαζε τιποτα? Στην αρχη ελεγα οχι, οτι απλα ηταν ενα γραμμα και οτι εγω ειχα αποφασισει κατι καλυτερο. Μετα, εκανα το λαθος να το πω στους γονεις μου. Εκει τελιωσαν τα ονειρα στην ουσια. Μια βδομαδα πριν φτασω Ελλαδα (Ιουνιο δηλαδη) ανεφερα στον Φ οτι υπηρχε περιπτωση να χρειαστει τελικα να γυρισω πισω. Εκεινη η στιγμη νομιζω ηταν η αρχη του τελους. Γιατι μετα, για τους 3 μηνες που ημασταν μαζι το καλοκαιρι, η συμπεριφορα του ηταν αυτη του απογοητευμενου. Του ειχα πει ψεματα. Σκοτωσα καθε ονειρο που ειχαμε χτισει για το μελλον. Και το χειροτερο? Υπηρξαν απειρες νυχτες που του εξομοληθηκα οτι δεν ηταν η νομικη αυτο που ηθελα. Οτι οι γονεις μου, καθε φορα που τους μιλουσα στο τηλεφωνο, μου ελεγαν οτι αμα δεν το διαλεγα, δεν θα μπορουσαν να με στηριξουν. Οτι ολες οι θυσιες τους θα ηταν ανουσιες, και οτι θα κατεστρεφα το μελλον μου. Εκανα την βλακεια και τους ακουσα. Και ακομη μεγαλυτερη βλακεια ηταν οτι του το ειπα, γιατι αυτο ηταν το κερασακι στην τουρτα. Ισως θα δεχοταν το γεγονος οτι ειχε ερθει κατι καλο στην ζωη μου που το ηθελα πολυ, και θα με περιμενε για οσο χρειαζοταν. Ισως θα προσπαθουσε να ερθει εδω για να ειμαστε μαζι. Instead, του εδειξα οτι τελικα θα εφευγα και θα χωριζαμε αναγκαστηκα για κατι που δεν ειχε καμια ιδιατερη σημασια για μενα. There is no worse betrayal than leaving someone you love, for something that has no consequence for your happiness. Διαλεγα διπλο κακο--να τον αφησω, και να επιστρεψω σε μια ζωη ολοτελα ανουσια για μενα.

So when I sat down today to talk about it, I finally told my parents that I blamed them. Αλλα εντελει, το φταιξιμο ηταν και δικο μου. Και τωρα, που ολα τελιωσαν και υπαρχουν μονο οι γλυκοπικρες αναμνησεις μαζι του και ενας σωρος βιβλιων στο θρανειο μου που οταν τα βλεπω τα φανταζομαι να καιγονται και χαιρομαι, το μονο που μπορω να κανω ειναι να κανω για τον εαυτο μου μια ευχη. Οτι εχοντας χασει τοσα πολλα, οι επομενες κινησεις θα ειναι μονο δικες μου.  Γιατι μια ζωη για τους αλλους, ειναι απλη επιβιωση, και δεν αντεχω τοσο μεγαλο συμβιβασμο στα 23 μου. Γιατι να το κανω? Θα αγωνιστω να ξανακερδισω την εμπιστοσυνη του εαυτου μου. Because if you can't live with yourself, you sure as hell can't let anyone else live with you. Or be there for you. Maybe not even love you, if you can't love yourself. Ετσι δεν ειναι?

I'm back....Η ενα χρονο μετα...

Καποτε, πιστευα πως ολα που σκεφτομουν θα μου εδιναν μια λυση. Καποτε, πιστευα πως θα επαιρνα την ζωη μου στα χερια μου, και επιτελους θα εκανα το σωστο για ΜΕΝΑ. Τελικα, για αλλη μια φορα, αφησα τους αλλους να διαλεξουν το "πρεπει" για μενα, και αφησα πισω σε μια επιλογη κατι που ημουν επιτελους σιγουρη πως ηταν το σωστο για μενα. Γιατι δεν μπορεσα να αφησω την αγαπη να με καθοδηγησει? Γιατι δεν ειπα, τερμα, τωρα ζω για μενα μονο, και δεν πα'να λενε πως δεν ξερω τι ευκαιριες χανω? Εγω φταιω, κανεις αλλος. Και τωρα, που αναπολω και πονω, που σκεφτομαι το αγγιγμα του, που το ονομα του και μονο με γεμιζει για μια στιγμη και μετα μ'αφηνει πιο αδεια απο ποτε, τι καταφερα?

Γυρισα πισω στα παλια. Στην ζωη που ηθελα να αποφυγω, σε πραγματα που για μενα δεν εχουν σημασια. Δεν θελω αυτη τη σχολη, δεν θελω αυτες τις "προοπτικες" και αυτο το μελλον. Καθομαι και κλαιω, γιατι η ψυχη μου λεει "παλι τα ιδια ρε συ?" Το καλοκαιρι ζουσα συνεχεια με εναν φοβο. Ηταν μαζι μου επιτελους, αλλα ηξερα οτι καθε στιγμη που ειμασταν μαζι, θα ηταν προσωρινη. Και σιγουρα, το ηξερε κ'αυτος. Γ'αυτο η αγαπη εμεινα στα μισα, και ο ερωτας γ'αυτον δεν ηταν αρκετος. Ηξερε κατα βαθος οτι θα διαλεγα παλι το σωστο για τους αλλους, και θα τον αφηνα πισω, για αλλη μια φορα. Ενα βραδυ, οταν το σπιτι ηταν γεματο απο τους φιλους μας, και ολοι πια ειχαν αποκοιμηθει, με πηρε αγγαλια και μ'αφησε να κλαψω και να του πω ολα οσα με τυραννουσαν. Και το ενιωσε...ενιωσε οτι του ελεγα αντιο, αν και ειχαμε ακομα ενα μηνα να το ζησουμε μαζι. Οταν εφυγα, μου ειπε πως δεν γινεται αλλο. Μετα απο ενα χρονο αναμονης, ολα τελιωσαν γιατι εγω δεν μπορεσα να ειμαι αληθινη στον εαυτο μου. Ουτε σ'αυτον. Τα λογια ειναι ανουσια, οπως και καμια φορα η αγαπη, αμα δεν βαλεις τα δυνατα σου να την επιλεξεις.

Και τωρα, που καθομαι και τον σκεφτομαι, και ξυπναω καθε πρωι θελωντας να γυρισω στον υπνο και στα ονειρα που ειμαστε μαζι, δεν καταλαβαινω γιατι το εκανα αυτο σ'εκεινον, αλλα πιο πολυ σε μενα. Μπορεις να γυρισεις σε κατι οταν το γυαλι εχει ραγισει?

Δεν νομιζω. Αλλα ποτε επιτελους θα μαθω να διαλεγω αυτα που πραγματικα θελω? Οπως λεει και το τραγουδι, στα μιο μεγαλα θελω κανω πισω...Και τι μπορω να κανω απο δω και περα, για να βρω παλι τον εαυτο μου? Αυτο ψαχνω, και η λυση δεν εμφανιζεται.