Εχει περασει περιπου ενας μηνας απο την τελευταια μου αναρτηση, νομιζω τουλαχιστον. Δεν εχουν αλλαξει και πολλα, εκτος το οτι τελιωσα επιτελους τις εξετασεις, και περιμενω σε αναμμενα καρβουνα να βγουν οι βαθμοι...Δυστυχως, επειδη η σχολη μου δεν ειναι απ'τις τοπ, εαν δεν τα παω εξαιρετικα καλα, χλωμα το βλεπω για δουλεια...Τεσπα, επειδη δεν θελω να γινομαι απαισιοδοξη, δεν λεω τιποτα ακομη...
Αυτο που μου εχει κατσει στο λαιμο αυτες τις μερες ειναι η σχεση μου με τον Α. Δεν ξερω ποσο θα την παλεψω ακομη. Ημασταν εδω και μια βδομαδα τσακωμενοι χωρις κανενα λογο. Εκει που ηταν ολο γλυκες, και ειλικρινα μου σταθηκε πολυ οσο διαβαζα και χτυπιομουν, απ' το πουθενα συζητουσαμε και μου λεει "ξερεις, εισαι πολυ ανωριμη." Και το ειπε αυτο επειδη, λεει, δεν ξερω πως επιβιωνει κανεις που πρεπει να μεινει μονος του, να πληρωνει τα κοινοχρηστα, τα εξοδα, κλπ. Αυτα, απο ενα ατομο που μενει Λονδινο σε σπιτι αγορασμενο απ'τους γονεις του, που μοιραζεται ολα τα εξοδα με την αδερφη και τον αδερφο του, και που δεν δουλευει για να βγαλει αυτα τα χρηματα (εχει δουλεψει καποια καλοκαιρια, αλλα οκ 22 χρονων ειναι, ποσα πια μπορεις να βγαλεις δουλευοντας σε καφετερια?)...Για μενα δεν ειναι αυτο ωριμοτητα, και πιο πολυ δεν ειναι το ΜΟΝΟ πραγμα που οριζει το ποσο ωριμος ειναι καποιος. Ασε που για μενα προσωπικα, θα ηταν ανωριμο να παω να πιασω σπιτι οταν πληρωνω 50,000 το χρονο (δηλαδη τοσα εχω σε δανεια) για 3 χρονια να τελειωσω την σχολη...για φανταστειτε, μετα τα 150,000 να ηθελα αλλα 20,000 περιπου τον χρονο για νοικι...Σε μια πολη τοσο ακριβη, δεν εχει λογικη κατι τετοιο.
Οκ, συμφωνω οτι δεν μπορω να μιλησω για ολους οσους αναγκαστικα ειναι μονοι τους--αυτο το σεβομαι απολυτα, οπως και το οτι οι γονεις του Α μενουν στη Μεσα Ανατολη γιατι ο πατερας του εκει επιασε δουλεια...He does have to take care of himself, και το ξερω. Αλλα γιατι να μου χτυπαει? Μετα τον τσακωμο, μου ελεγε συνεχεια οτι ειμαι ενα κακομαθημενο παιδι, κανω σα μικρο κοριτσακι, κλπ...Εχω περασει τοσα πολλα, και δεν μου αξιζει να με υποτιμαει ετσι. Γιατι κ εγω σπουδαζα σε αλλη πολη για 4 χρονια, δουλευοντας οσο μπορουσα με τα μαθηματα για να εχω το χαρτζιλικι μου, και περσι δουλεψα ολο το χρονο να μαζεψω χρηματα να εχω για τα (πανακριβα) βιβλια της νομικης, τα εξοδα μου, τις καρτες του μετρο, κλπ. I've done my best to support myself as much as I can.
Μπορει να μενει μονος του, αλλα πολυ συχνα φερεται σαν εφηβος που προσπαθει να τραβηξει την προσοχη. We both still have growing up to do. ِΑλλα εγω μπορω να το παραδεκτω. Και ειλικρινα, τι νοημα εχουν ολα αυτα? Γιατι να τα συζηταμε καν? Εχω βαρεθει τα ιδια και τα ιδια.
And in the end, he's not here. Και ποιος ξερει σε ποσα χρονια τελικα θα ερθει. Εχει συνεντευξεις για δουλειες σε μεγαλες εταιριες, και ειναι καλες ευκαιριες για το μελλον του. Δεν θελω να τις στερηθει εξ'αιτιας μου. Which means what now? Δεν υπαρχει λυση, και ισως και να μην ταιριαζουμε αρκετα για να την βρουμε, even if it did exist.
Τελικα, τωρα καταλαβαινω το διλημμα του Φ περσι. Βεβαια, νομιζω με τον Φ τα συναισθηματα ηταν πολυ πιο αμοιβαια (γιατι μην γελιομαστε, ξερω οτι ο Α παντα ενιωθε περισσοτερα για μενα...και ισως κ εγω τον αφησα να πιστευει αλλιως, για το οποιο φταιω εγω), αλλα και παλι...Life isn't a fairytale. And with relationships, long distance is just almost impossible.
Απλα περιμενω...και δεν ξερω για τι.
