History repeats itself...

Εχει περασει περιπου ενας μηνας απο την τελευταια μου αναρτηση, νομιζω τουλαχιστον. Δεν εχουν αλλαξει και πολλα, εκτος το οτι τελιωσα επιτελους τις εξετασεις, και περιμενω σε αναμμενα καρβουνα να βγουν οι βαθμοι...Δυστυχως, επειδη η σχολη μου δεν ειναι απ'τις τοπ, εαν δεν τα παω εξαιρετικα καλα, χλωμα το βλεπω για δουλεια...Τεσπα, επειδη δεν θελω να γινομαι απαισιοδοξη, δεν λεω τιποτα ακομη...

Αυτο που μου εχει κατσει στο λαιμο αυτες τις μερες ειναι η σχεση μου με τον Α. Δεν ξερω ποσο θα την παλεψω ακομη. Ημασταν εδω και μια βδομαδα τσακωμενοι χωρις κανενα λογο. Εκει που ηταν ολο γλυκες, και ειλικρινα μου σταθηκε πολυ οσο διαβαζα και χτυπιομουν, απ' το πουθενα συζητουσαμε και μου λεει "ξερεις, εισαι πολυ ανωριμη." Και το ειπε αυτο επειδη, λεει, δεν ξερω πως επιβιωνει κανεις που πρεπει να μεινει μονος του, να πληρωνει τα κοινοχρηστα, τα εξοδα, κλπ. Αυτα, απο ενα ατομο που μενει Λονδινο σε σπιτι αγορασμενο απ'τους γονεις του, που μοιραζεται ολα τα εξοδα με την αδερφη και τον αδερφο του, και που δεν δουλευει για να βγαλει αυτα τα χρηματα (εχει δουλεψει καποια καλοκαιρια, αλλα οκ 22 χρονων ειναι, ποσα πια μπορεις να βγαλεις δουλευοντας σε καφετερια?)...Για μενα δεν ειναι αυτο ωριμοτητα, και πιο πολυ δεν ειναι το ΜΟΝΟ πραγμα που οριζει το ποσο ωριμος ειναι καποιος. Ασε που για μενα προσωπικα, θα ηταν ανωριμο να παω να πιασω σπιτι οταν πληρωνω 50,000 το χρονο (δηλαδη τοσα εχω σε δανεια) για 3 χρονια να τελειωσω την σχολη...για φανταστειτε, μετα τα 150,000 να ηθελα αλλα 20,000 περιπου τον χρονο για νοικι...Σε μια πολη τοσο ακριβη, δεν εχει λογικη κατι τετοιο.

Οκ, συμφωνω οτι δεν μπορω να μιλησω για ολους οσους αναγκαστικα ειναι μονοι τους--αυτο το σεβομαι απολυτα, οπως και το οτι οι γονεις του Α μενουν στη Μεσα Ανατολη γιατι ο πατερας του εκει επιασε δουλεια...He does have to take care of himself, και το ξερω. Αλλα γιατι να μου χτυπαει? Μετα τον τσακωμο, μου ελεγε συνεχεια οτι ειμαι ενα κακομαθημενο παιδι, κανω σα μικρο κοριτσακι, κλπ...Εχω περασει τοσα πολλα, και δεν μου αξιζει να με υποτιμαει ετσι. Γιατι κ εγω σπουδαζα σε αλλη πολη για 4 χρονια, δουλευοντας οσο μπορουσα με τα μαθηματα για να εχω το χαρτζιλικι μου, και περσι δουλεψα ολο το χρονο να μαζεψω χρηματα να εχω για τα (πανακριβα) βιβλια της νομικης, τα εξοδα μου, τις καρτες του μετρο, κλπ. I've done my best to support myself as much as I can. 

Μπορει να μενει μονος του, αλλα πολυ συχνα φερεται σαν εφηβος που προσπαθει να τραβηξει την προσοχη. We both still have growing up to do. ِΑλλα εγω μπορω να το παραδεκτω. Και ειλικρινα, τι νοημα εχουν ολα αυτα? Γιατι να τα συζηταμε καν? Εχω βαρεθει τα ιδια και τα ιδια.

And in the end, he's not here. Και ποιος ξερει σε ποσα χρονια τελικα θα ερθει. Εχει συνεντευξεις για δουλειες σε μεγαλες εταιριες, και ειναι καλες ευκαιριες για το μελλον του. Δεν θελω να τις στερηθει εξ'αιτιας μου. Which means what now?  Δεν υπαρχει λυση, και ισως και να μην ταιριαζουμε αρκετα για να την βρουμε, even if it did exist.

Τελικα, τωρα καταλαβαινω το διλημμα του Φ περσι. Βεβαια, νομιζω με τον Φ τα συναισθηματα ηταν πολυ πιο αμοιβαια (γιατι μην γελιομαστε, ξερω οτι ο Α παντα ενιωθε περισσοτερα για μενα...και ισως κ εγω τον αφησα να πιστευει αλλιως, για το οποιο φταιω εγω), αλλα και παλι...Life isn't a fairytale. And with relationships, long distance is just almost impossible.

Απλα περιμενω...και δεν ξερω για τι.

Drawing Strength

If I could thank my genes for one thing, it would be for making me a complete nerd. Ακουγεται χαζο, αλλα εχω βρει εναν τροπο να σπρωχνω τον εαυτο μου οποτε νιωθω πως παλι θα κυλησω στην καταθλιψη...Γιατι δεν θελω αλλο αυτο το συναισθημα. Κουραστηκα να λυπαμαι τον εαυτο μου, βαρεθηκα να λεω, μα γιατι εγω, γιατι σε μενα? Μια χαρα ειμαι--ολα τα καλα κ'τα αγαθα τα εχω. Και if anything, εχω προοπτικες για πολλα--για οτι θελω. Ισως δεν μπορω να ζησω τωρα την ζωη που ονειρευομαι--δηλαδη στην Ελλαδα, με ενα ατομο διπλα μου που μ'αγαπαει και με καταλαβαινει, γραφοντας βιβλια, με την θαλασσα και τα ταβερνακια και την οικογενεια μου κοντα. Δεν πειραζει ομως--μπορω να δουλεψω σκληρα για λιγα χρονια, πιστευοντας οτι εαν πραγματι αυτο θελω, θα κανω οτι μπορω να το πραγματοποιησω.

Anyway, ξεφευγω λιγο απ'το θεμα...Λοιπον επειδη ειμαι φυτο (και το αποδεχομαι πληρως αυτο) αγαπω απο πολυ μικρη τα βιβλια και το διαβασμα...Εχω περασει τοσες ατελειωτες ωρες διπλα σε ενα παραθυρο η στο μετρο με βιβλιο στο χερι, και δεν εχει αλλαξει τιποτα για μενα--παντα οι καλες αφηγησεις γεμιζουν το μυαλο, την ψηχη, την καρδια μου. Διαβαζω τα παντα....Αλλα τωρα τελευταια μου εχουν κολλησει αυτα τα βιβλια τα "young adult fiction" σε στυλ Hunger Games. Μην κοροιδεψετε--το ξερω, δεν ειναι "υψηλη λογοτεχνια" αλλα εχω διαβασει και εκτιμησει πολλα "masterpieces." Τωρα δεν θελω κατι που φωναζει "τεχνη" οσο κατι που με βοηθαει να ξεχνιεμαι...Και πραγματικα εχω βρει την χαρα μου! Δεν ξερω αμα θα ειχα αντεξει την φετινη χρονια χωρις τα αγαπημενα μου βιβλια--τα λατρευω πραγματικα. Λοιπον--οποτε αυτο ειναι το κολπο που ελεγα. Οποτε νιωθω τα ματια μου να βουρκωνουν, εστω και λιγο, λεω στον εαυτο μου--αντε, μην εισαι χαζη, εισαι δυνατη, οπως η Katniss, η Tris, κλπ...(αυτες οι 2 τωρα τελευταια). Και τις περισσοτερες φορες, δουλευει! Και δεν μπορει κανεις να μου παρει αυτες τις εικονες, αυτες τις σκεψεις. Τελικα η σκεψη, η φαντασια, ειναι τα πιο δυνατα μας οπλα.

Μακαρι να με βοηθαει παντα αυτο το "κολπο." Και μια μερα, θα δημιουργησω και εγω μια δικη μου ηρωιδα. I swear it to myself.

This needs to stop!!

Χαιρομαι τοσο μα τοσο πολυ αυτη τη στιγμη που μπορω να χρησιμοποιω το λαπτοπ στο μαθημα και μπορω να γραψω εδω. Θελω να βρισω την ζωη που συνεχιζει. Αυτο ειναι ηλιθιο? Ισως...Αλλα εχω κουραστει να βλεπω τα παντα να αλλαζουν, και εγω να μενω προσκολλημενη στο παρελθον.

Πριν λιγο ειδα φωτο του πρωιν μου απ'το πανεπιστημιο, που για να ειμαι ειλικρινης για κανα χρονο πιστευα πως θα παντρευομουν. Ακουγεται ηλιθιο, αλλα ημασταν τελειοι μαζι--ηταν εξυπνος, ευαισθητος, γλυκος, ομορφος, και ηρθε ακριβος σε στιγμη που τον χρειαζομουν. Πηγαμε ταξιδια μαζι, κοιμομασταν μαζι, ξυπνουσαμε μαζι, πηγαιναμε στο μαθημα μαζι...Δεν μπορω να περιγραψω το ποσο χαρουμενη ενιωθα. Και ισως ηταν η τελευταια φορα (δηλαδη πριν 4 χρονια) που ημουν σε καποια σχεση και ημουν ΕΚΕΙ 100%. Μετα, το δευτερο ετος που ημασταν μαζι, αρχισανε οι τσακωμοι, οι παρεξηγησεις, εκεινος αλλαξε επειδη ενιωθε καταπιεσμενος απ'τους δικους του και απ'τις δικες του προσδοκιες, και εγω ειχα αγχος για την ζωη μου επειδη τελιωνα τη σχολη και προσπαθουσα να μπω σε προγραμμα νομικης για μεταπτυχιακο...Και εκεινο το καλοκαιρι του δευτερου μας χρονου γνωρισα τον Φ, γεγονος που καταδικασε τελειως την σχεση μου με τον Μ (τον πρωιν). Ημασταν ειδη λιγο αγανακτισμενοι και πικραμενη, ηρθε για μενα και ο κεραυνοβολος ερωτας...Και τερμα. Τον αγαπουσα σιγουρα, αλλα προφανος ειχα ξενερωσει--δεν ημουν πια ερωτευμενη. Χωρισαμε αφου τον τριτο χρονο που ημασταν μαζι βρεθηκαμε 4 φορες (εγω εμενα πλεον 1.5 ωρες μακρια...σιγα δηλαδη, αλλα εκει ηταν που δεν υπηρχε περιπτωση να συμβιβαστει), και ειχα κανει κ'εγω πολλα πολλα λαθη (το Γεναρη πηγα Ελλαδα και τον απατησα με τον Φ). Πηγε αυτος Γερμανια και τον εψαχνα για κανα μηνα (δεν απαντουσε τηλ, email, κλπ), και οταν επιτελους μιλησαμε, χωρισαμε οριστικα. Μια φορα εκλαψα, αλλα προφανος το περιμενα και γ'αυτο αρκετα γρηγορα το ξεπερασα (δες: ερχοταν το καλοκαιρι και περιμενα πως κ πως να το περασω με τον Φ).

Και τωρα εδω ειμαστε. Ειδα φωτογραφια του Μ με την καινουργια του κοπελα (και παρεπιπτοντως αφου πριν 4-5 μερες μου εστειλε μυνημα κατα τα μεσανυχτα) και φρικαρα. Δεν ξερω γιατι. Ισως φταιει το οτι ο Α τωρα τελευταια μου φερεται αρκετα ασχημα, και μου ειπε οτι τελικα μπορει να μην ερθει το καλοκαιρι (που σημαινει οτι θα κανουμε να βρεθουμε...8/9 μηνες?)...Και δεν ξερω καν αμα ειμαι ερωτευμενη μαζι του, η αμα αξιζει τελικα να περιμενω τοσο καιρο χωρις ανταλλαγμα η υποσχεση...Το οτι ειμαι τρελα αγχομενη σε σημειο που δεν μπορω να κανω απολυτως τιποτα. Το οτι αρχισα παλι να νιωθω πως βρισκομαι σε καποιο εφιαλτικο ονειρο, και οι τοιχοι σιγα σιγα με κλεινουν μεσα και ερχονται ολο και πιο κοντα...Πνιγομαι. Ολες μου οι αναρτησεις ειναι ιδιες προφανος. Γιατι ρε γαμωτο, γιατι, αφου ξερω οτι εχω τα παντα στην ζωη μου, δεν μου λειπει τιποτα!..Νιωθω οτι η ψυχη μου βρισκεται μεσα μου αλλα εχει κουλουριαστει σε μια γωνια και με παρακαλει -- "Σταματα να με τυραννας, ασε με λιγο, ασε με να δυναμωσω, σε παρακαλω!"...I want to scream, and yet I don't think anything will come out. I have no voice. Nothing I say matters. Θελω να τελειωσει η σχολη, αλλα δεν ειμαι σιγουρη πως θα κανω κατι που θα με ευχαριστησει το καλοκαιρι...

Mayday, mayday, do you read?

Υ.Γ. Ρε γαμωτο--εχω τοοοσοοο διαβασμα, εχω φιλους που μ'αγαπαν και με νοιαζονται...Αντρες υπαρχουν παντου και πολλοι...Κ'εγω καθομαι και σκαω? Τα λεω αυτα μια ωρα αφου ειχα τελειωσει την αναρτηση, και τωρα με πιασαν τα νευρα μου...This is soooo ridiculous!

Enough is enough...

Για καποιο λογο, ολο αυτο το καιρο απεφευγα να γραψω εδω. Ισως επειδη ηθελα το επομενο ποστ μου να με βρει αισιοδοξη, αλλαγμενη, χαρουμενη, ικανοποιημενη...Και τελικα, δεν καταφερα τιποτα απ'ολα αυτα. Εκλεισα τα 24, και ακομα φερομαι οπως ημουν στα 18. Τα ιδια λαθη. Οσο και να ελεγα στον εαυτο μου οτι θα αλλαξει κατι, οσο και να ηλπιζα οτι ο Φ με κρυβει βαθια (πολυ) μεσα του και με περιμενει...Τελικα ξεγελουσα τον εαυτο μου. Εσπασε, ραγισε, τερμα. Σημερα για αλλη μια--και ελπιζω τελευται φορα--μου θυμισε η κολλητη μου οτι πρεπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να ξυπνισω. Once and for all. Δεν ξερω γιατι, αλλα ειχα αρχισει παλι με τις παλιες μου βλακειες. Πηρα 2 φορες τον Φ τηλ την περασμενη βδομαδα, και δεν το σηκωσε. Του εστειλα μυνημα, και απαντησε αρκετα θετικα--και εγω βεβαια σκεφτηκα "με φλερταρει!" και "με θελει, ουαουυυ!" και τον εβλεπα επι μια βδομαδα σε κατι ονειρα που με εκαναν να ξυπναω λαχανιασμενη, με ενα περιεργο πονο στην καρδια. Στα γενεθλια μου, μου ευχηθηκε μονο στο facebook, σαν να ηταν καποιος ασχετος...Τιποτα δηλαδη. Και σημερα που του μιλησε η κολλητη μου με καμερα (ενω σε μενα εχει πει οτι δεν προλαβανει, οτι δεν ειναι ποτε σπιτι, κλπ) της ειπε καποια πραγματα που δεν θελω καν να τα σκεφτομαι...Ουσιαστικα, οτι του εστελνα συνεχεια, και οτι ηταν σαν να αρχιζα παλι τα παλια και με λυπαται, και θελει να το ξεπερασω γιατι προφανος αυτα ειναι ξεχασμενα πλεον...Με εκανε να ακουστω σαν psycho, σαν ενα μικρο αθλιο πλασμα που δεν μπορει ποτε να τον ξεπερασει και τον ενοχλω και θελει επιτελους να απαλλαχθει απο μενα. Εγω--που καποτε ενιωθα οτι ολα ηταν πιθανα, οτι μπορω να εχω τα παντα...ξαφνικα εχω πεσει τοσο μα τοσο χαμηλα για ενα ατομο που οχι μονο με πληγωνει, αλλα για τον οποιο ειμαι μια μυγα που στριφογυριζει πανω απ'το κεφαλι του και τον ζαλιζει.

Μετα την συζητηση με την κολλητη μου, με επιασε κριση πανικου...Σε φαση που τα χερια μου μουδιασαν, δεν μπορουσα να αναπνευσω, και εκλαιγα για καμια ωρα...Τσακωθηκα και με τον Α απ'τα νευρα μου...Και τα εκανα ολα μουσκεμα. Κυριολεκτικα και μεταφορικα. Με ηρεμησε ομως τελικα εκεινη και ο Α, και σταματησα. Και κατι μεσα μου εσπασε. Τερμα. Δεν αντεχω αλλο, και δεν ειναι δικαιο. Εχω ενα ατομο διπλα μου που θα εκανε τα παντα για μενα (και εχει κανει ειδη πολλα) και εγω ειμαι προσκολλημενη στο παρελθον. Δεν αξιζει τελικα καθολου. Θα ερθει η μερα που θα το μετανιωσει, γ'αυτο ειμαι σιγουρη. Αλλα ουτε εκεινη τη μερα περιμενω. Δεν μ'αρεσει να λεω τετοια (και θα ακουστει σαν κακια), αλλα ειμαι τοοοσοοο καλυτερη απ'την κοπελα που εχει τωρα, που οντως τελικα αυτη του ταιριαζει. Εγω ειμαι αλλου και θα ειμαι παντα. Θα κοιταξω λιγο να ανεβω γιατι η ζωη ειναι πολυ μικρη. Μπορει του χρονου να μην υπαρχω (μακαβριο, I know, sorry), οποτε λεω να κανω το καλυτερο για μενα επιτελους.

Δεν ηταν πολυ ευχαριστο το καινουργιο αυτο ποστ, αλλα ελπιζω απ'αυριο να κανω κατι να αλλαξω επιτελους την ζωη μου λιγο, και την διαθεση μου. ENOUGH IS ENOUGH.