For myself and only.

Αυτη ειναι η πεμπτη προσπαθεια μου για 2η αναρτηση, και ελπιζω επιτελους να γραψω κατι που θελω να ανεβασω. Δεν ξερω τι μ'εχει πιασει αυτες τις μερες και ολα μου ξινιζουν. Αυτη τη στιγμη ομως ειμαι καθισμενη στο κρεβατι μου, το laptop στα ποδια, μια απαλη μουσικη παιζει στο φοντο, και νομιζω πως μπορω να βαλω (για λιγο) σε μια ταξη αυτα που σκεφτομαι. Σημερα ξεκινησα παλι μια συζητηση με τους δικους μου για ενα θεμα που ειδη εχουμε εξαντλησει -- για την σχολη μου.

Ισως πρεπει να γραψω εναν μικρο προλογο πρωτα. Απ'την μερα που μου μπηκε στο μυαλο μου να κανω μεταπτυχιακο στην νομικη (πριν περιπου 3 χρονια οταν ημουν ακομη φοιτητρια...εδω μπορεις μονο σαν δευτερο πτυχειο να σπουδασεις νομικη) εχουν γινει πολλα που μ'εχουν κανει να το μετανιωσω. Ελεγα στον εαυτο μου οτι το ηθελα, οτι μπορουσα να φανταστω τον εαυτο μου σαν δικηγορο, and I devoted a lot of energy to it. Οταν ομως ξεκινησα το διαβασμα για τις εξετασεις, ειδα οτι κατι πηγαινε στραβα. Δεν αντεχα πανω απο λιγα λεπτα να λυνω τις ασκησεις, δεν μ'ενοιαζε ποσα λαθη εκανα, το κινητρο ηταν μιδαμινο. Και ομως εδωσα. Την πρωτη φορα εγραψα χαλια, και την δευτερη, μετα απο 2 μηνες μαθηματων και αλλους 2 επιπλεον διαβασμα, βελτιωθηκε ο βαθμος μου αρκετα, αλλα οχι τοσο ωστε να καταφερω να περασω στις καλυτερες σχολες (αυτες που ηθελα δηλαδη). Ηρθε ο Απριλης (a few months ago), και δεν ειχα παρει ουτε μια θετικη απαντηση ακομα και απ'τις δευτερες σχολες. Με ανακουφιση, σκεφτηκα οτι ισως θα 'ταν καλυτερο να κατσω αλλον ενα χρονο (δουλευα σε ενα δικηγορικο γραφειο σα βοηθος τοτε, αλλα μισουσα την δουλεια και ειχα σκοπο να την αφησω...περα απ'αυτο, υπηρχε ο Φ στην Ελλαδα που με περιμενε...καταλαβατε δηλαδη) να διαβασω να δωσω για καποιο αλλο μεταπτυχιακο προγραμμα. Η ιδεα μου κολλουσε ολο και ποιο πολυ καθε μερα. Το ανακοινωσα στους δικους μου οτι θα φυγω να μεινω Ελλαδα για ενα χρονικο διαστημα. Στην αρχη φυσικα ηταν γεματοι αντιρησεις, αλλα στο τελος, βλεποντας ποσο λαχταρουσα να το κανω, και ποσο δυστυχισμενη ημουν, το δεχτηκαν. Ετσι κατεληξα να λεω στον Φ οτι πλεον, μετα απο εναν χρονο, ολα ηταν τελεια και θα μπορουσαμε να ειμαστε μαζι κανονικα, οπως αλλωστε σχεδιαζαμε. It's hard to describe just how happy I was with that thought--I would be free for a whole year. Free to write, free to be with him, free to be someplace that I actually loved with my whole being.

Και ξαφνικα, αφου ειχα ανακοινωσει στην δουλεια την παραιτηση μου και ειχα αγορασει εισητηριο one way φυσικα, ελαβα εκεινο το email. Μ'ειχαν δεχτει τελευταια στιγμη σε μια οκ σχολη εδω στην ΝΥ. Επεσα απ'τα συννεφα. Τωρα, τι? Σημαινε κατι? Αλλαζε τιποτα? Στην αρχη ελεγα οχι, οτι απλα ηταν ενα γραμμα και οτι εγω ειχα αποφασισει κατι καλυτερο. Μετα, εκανα το λαθος να το πω στους γονεις μου. Εκει τελιωσαν τα ονειρα στην ουσια. Μια βδομαδα πριν φτασω Ελλαδα (Ιουνιο δηλαδη) ανεφερα στον Φ οτι υπηρχε περιπτωση να χρειαστει τελικα να γυρισω πισω. Εκεινη η στιγμη νομιζω ηταν η αρχη του τελους. Γιατι μετα, για τους 3 μηνες που ημασταν μαζι το καλοκαιρι, η συμπεριφορα του ηταν αυτη του απογοητευμενου. Του ειχα πει ψεματα. Σκοτωσα καθε ονειρο που ειχαμε χτισει για το μελλον. Και το χειροτερο? Υπηρξαν απειρες νυχτες που του εξομοληθηκα οτι δεν ηταν η νομικη αυτο που ηθελα. Οτι οι γονεις μου, καθε φορα που τους μιλουσα στο τηλεφωνο, μου ελεγαν οτι αμα δεν το διαλεγα, δεν θα μπορουσαν να με στηριξουν. Οτι ολες οι θυσιες τους θα ηταν ανουσιες, και οτι θα κατεστρεφα το μελλον μου. Εκανα την βλακεια και τους ακουσα. Και ακομη μεγαλυτερη βλακεια ηταν οτι του το ειπα, γιατι αυτο ηταν το κερασακι στην τουρτα. Ισως θα δεχοταν το γεγονος οτι ειχε ερθει κατι καλο στην ζωη μου που το ηθελα πολυ, και θα με περιμενε για οσο χρειαζοταν. Ισως θα προσπαθουσε να ερθει εδω για να ειμαστε μαζι. Instead, του εδειξα οτι τελικα θα εφευγα και θα χωριζαμε αναγκαστηκα για κατι που δεν ειχε καμια ιδιατερη σημασια για μενα. There is no worse betrayal than leaving someone you love, for something that has no consequence for your happiness. Διαλεγα διπλο κακο--να τον αφησω, και να επιστρεψω σε μια ζωη ολοτελα ανουσια για μενα.

So when I sat down today to talk about it, I finally told my parents that I blamed them. Αλλα εντελει, το φταιξιμο ηταν και δικο μου. Και τωρα, που ολα τελιωσαν και υπαρχουν μονο οι γλυκοπικρες αναμνησεις μαζι του και ενας σωρος βιβλιων στο θρανειο μου που οταν τα βλεπω τα φανταζομαι να καιγονται και χαιρομαι, το μονο που μπορω να κανω ειναι να κανω για τον εαυτο μου μια ευχη. Οτι εχοντας χασει τοσα πολλα, οι επομενες κινησεις θα ειναι μονο δικες μου.  Γιατι μια ζωη για τους αλλους, ειναι απλη επιβιωση, και δεν αντεχω τοσο μεγαλο συμβιβασμο στα 23 μου. Γιατι να το κανω? Θα αγωνιστω να ξανακερδισω την εμπιστοσυνη του εαυτου μου. Because if you can't live with yourself, you sure as hell can't let anyone else live with you. Or be there for you. Maybe not even love you, if you can't love yourself. Ετσι δεν ειναι?