Καινούργια Αρχή

Δεν το πιστεύω οτι έχουν περάσει δυο χρόνια από τότε που έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση. Στην αρχή έγραψα οτι δεν εχούν αλλάξει πολλά, αλλά αυτό είναι ψέμα μεγάλο. Το 'σβησα και ξαναρχίζω.

ΟΛΑ έχουν αλλάξει. Και ίσως είναι ευκαιρία για μένα επιτέλους να το συνειδητοποιήσω. Βλέποντάς το, εδώ, με τα δικά μου λόγια, με τις δικές μου σκέψεις αγκαλιά, θα μπορέσω επιτέλους να βρω κάποια σωτηρία. Or, at the very least, to approach my life with some semblance of sanity. Λέμε τώρα.

Τι να πρωτοπώ... Οτι πολλές φορές αυτοί που νομίζουμε οτι μας αγαπάν πιο πολύ μας πονάν ακόμα περισσοτερό? Υπάρχει καποία εξίσωση για την ιδανική σχέση? Την έχουν λύσει? Εγώ πάντος, τελικά δεν έχω ιδέα.

Άφησα το blog μου γράφωντας για τον Α, και τελικα όλα όσα πίστευα για την σχέση μου μαζί του βγήκαν αληθινά. Ίσως στην αρχή πραγματικά ήταν η σωτηρία μου, και ίσως χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσα να "ξεπεράσω" τον Φ. Ή, τουλάχιστον, δεν θα μπορούσα να προχωρήσω. Αλλά κ΄απ΄την άλλη, οτάν εμπιστεύεσαι κάποιον έτσι στα τυφλά, επειδή εκείνη τη στιγμή το χρειάζεσαι, κάνεις τα μεγαλύτερα λάθη. Πήγαμε διακοπές μαζί, με τους γονείς του και γενικά γνώρισα όλη του την οικογένεια. Έκανα σχέδια (γιατί ποιός δεν κάνει?). Και στο τέλος, πήγε στους δικούς μου και ζήτησε να παντρευτούμε. Για κάποιο λόγο, δεν χάρηκα. Είχα τις αμφιβολίες μου.  Ίσως επειδή I have some good instincts. I don't believe things that easily. And I sure as hell felt that we were rushing things. Αλλά αυτά τα καταραμένα όνειρα - αυτά με γέλασαν. Και φυσικά, αυτά που μου έλεγε, αυτά που υποσχέθηκα, με παρέσυραν. Και μετά απο 3 χρόνια σχέσης, μετά απο όλες τις υποσχέσεις, έμεινα μονο με τα λόγια που μου είπε. Με τις υποσχέσεις. Αυτές οι γαμημένες υποσχέσεις. Ladies and gentlemen, don't believe everything you hear. And don't ever put all of your hopes into one basket - one scenario. It can turn a dream into a nightmare faster than you can say "this how it should have been."

Το θετικό σε όλη αυτή την ιστορία? Τώρα βρίσκομαι σε καινούργια πόλη, με την δουλειά των ονείρων μου, και επιτέλους μένω μόνη μου. Η ζωή μου αποτελείται από πράγματα που μου φαινόταν απίθανα. Και είμαι επιτέλους δικηγόρος. Τhis is my new reality. The only current reality. Κάποια στιγμή - ίσως στο επόμενο post, θα γράψω για το υπέροχο καλοκαίρι μου. Για το τι έγινε οταν είδα τον Φ πάλι μετά από 3 χρόνια. Μερικά πράγματα φυσικά δεν αλλάζουν. Και θα γράψω για καινούργιες γνωριμίες. Και για κάποιες παλιές. About my new life, and some other things I've learned. But one thing is for sure. I'm still the same old me. Just older. And I want to say wiser. But I guess you will be the judge of that.