This needs to stop!!

Χαιρομαι τοσο μα τοσο πολυ αυτη τη στιγμη που μπορω να χρησιμοποιω το λαπτοπ στο μαθημα και μπορω να γραψω εδω. Θελω να βρισω την ζωη που συνεχιζει. Αυτο ειναι ηλιθιο? Ισως...Αλλα εχω κουραστει να βλεπω τα παντα να αλλαζουν, και εγω να μενω προσκολλημενη στο παρελθον.

Πριν λιγο ειδα φωτο του πρωιν μου απ'το πανεπιστημιο, που για να ειμαι ειλικρινης για κανα χρονο πιστευα πως θα παντρευομουν. Ακουγεται ηλιθιο, αλλα ημασταν τελειοι μαζι--ηταν εξυπνος, ευαισθητος, γλυκος, ομορφος, και ηρθε ακριβος σε στιγμη που τον χρειαζομουν. Πηγαμε ταξιδια μαζι, κοιμομασταν μαζι, ξυπνουσαμε μαζι, πηγαιναμε στο μαθημα μαζι...Δεν μπορω να περιγραψω το ποσο χαρουμενη ενιωθα. Και ισως ηταν η τελευταια φορα (δηλαδη πριν 4 χρονια) που ημουν σε καποια σχεση και ημουν ΕΚΕΙ 100%. Μετα, το δευτερο ετος που ημασταν μαζι, αρχισανε οι τσακωμοι, οι παρεξηγησεις, εκεινος αλλαξε επειδη ενιωθε καταπιεσμενος απ'τους δικους του και απ'τις δικες του προσδοκιες, και εγω ειχα αγχος για την ζωη μου επειδη τελιωνα τη σχολη και προσπαθουσα να μπω σε προγραμμα νομικης για μεταπτυχιακο...Και εκεινο το καλοκαιρι του δευτερου μας χρονου γνωρισα τον Φ, γεγονος που καταδικασε τελειως την σχεση μου με τον Μ (τον πρωιν). Ημασταν ειδη λιγο αγανακτισμενοι και πικραμενη, ηρθε για μενα και ο κεραυνοβολος ερωτας...Και τερμα. Τον αγαπουσα σιγουρα, αλλα προφανος ειχα ξενερωσει--δεν ημουν πια ερωτευμενη. Χωρισαμε αφου τον τριτο χρονο που ημασταν μαζι βρεθηκαμε 4 φορες (εγω εμενα πλεον 1.5 ωρες μακρια...σιγα δηλαδη, αλλα εκει ηταν που δεν υπηρχε περιπτωση να συμβιβαστει), και ειχα κανει κ'εγω πολλα πολλα λαθη (το Γεναρη πηγα Ελλαδα και τον απατησα με τον Φ). Πηγε αυτος Γερμανια και τον εψαχνα για κανα μηνα (δεν απαντουσε τηλ, email, κλπ), και οταν επιτελους μιλησαμε, χωρισαμε οριστικα. Μια φορα εκλαψα, αλλα προφανος το περιμενα και γ'αυτο αρκετα γρηγορα το ξεπερασα (δες: ερχοταν το καλοκαιρι και περιμενα πως κ πως να το περασω με τον Φ).

Και τωρα εδω ειμαστε. Ειδα φωτογραφια του Μ με την καινουργια του κοπελα (και παρεπιπτοντως αφου πριν 4-5 μερες μου εστειλε μυνημα κατα τα μεσανυχτα) και φρικαρα. Δεν ξερω γιατι. Ισως φταιει το οτι ο Α τωρα τελευταια μου φερεται αρκετα ασχημα, και μου ειπε οτι τελικα μπορει να μην ερθει το καλοκαιρι (που σημαινει οτι θα κανουμε να βρεθουμε...8/9 μηνες?)...Και δεν ξερω καν αμα ειμαι ερωτευμενη μαζι του, η αμα αξιζει τελικα να περιμενω τοσο καιρο χωρις ανταλλαγμα η υποσχεση...Το οτι ειμαι τρελα αγχομενη σε σημειο που δεν μπορω να κανω απολυτως τιποτα. Το οτι αρχισα παλι να νιωθω πως βρισκομαι σε καποιο εφιαλτικο ονειρο, και οι τοιχοι σιγα σιγα με κλεινουν μεσα και ερχονται ολο και πιο κοντα...Πνιγομαι. Ολες μου οι αναρτησεις ειναι ιδιες προφανος. Γιατι ρε γαμωτο, γιατι, αφου ξερω οτι εχω τα παντα στην ζωη μου, δεν μου λειπει τιποτα!..Νιωθω οτι η ψυχη μου βρισκεται μεσα μου αλλα εχει κουλουριαστει σε μια γωνια και με παρακαλει -- "Σταματα να με τυραννας, ασε με λιγο, ασε με να δυναμωσω, σε παρακαλω!"...I want to scream, and yet I don't think anything will come out. I have no voice. Nothing I say matters. Θελω να τελειωσει η σχολη, αλλα δεν ειμαι σιγουρη πως θα κανω κατι που θα με ευχαριστησει το καλοκαιρι...

Mayday, mayday, do you read?

Υ.Γ. Ρε γαμωτο--εχω τοοοσοοο διαβασμα, εχω φιλους που μ'αγαπαν και με νοιαζονται...Αντρες υπαρχουν παντου και πολλοι...Κ'εγω καθομαι και σκαω? Τα λεω αυτα μια ωρα αφου ειχα τελειωσει την αναρτηση, και τωρα με πιασαν τα νευρα μου...This is soooo ridiculous!