Enough is enough...

Για καποιο λογο, ολο αυτο το καιρο απεφευγα να γραψω εδω. Ισως επειδη ηθελα το επομενο ποστ μου να με βρει αισιοδοξη, αλλαγμενη, χαρουμενη, ικανοποιημενη...Και τελικα, δεν καταφερα τιποτα απ'ολα αυτα. Εκλεισα τα 24, και ακομα φερομαι οπως ημουν στα 18. Τα ιδια λαθη. Οσο και να ελεγα στον εαυτο μου οτι θα αλλαξει κατι, οσο και να ηλπιζα οτι ο Φ με κρυβει βαθια (πολυ) μεσα του και με περιμενει...Τελικα ξεγελουσα τον εαυτο μου. Εσπασε, ραγισε, τερμα. Σημερα για αλλη μια--και ελπιζω τελευται φορα--μου θυμισε η κολλητη μου οτι πρεπει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να ξυπνισω. Once and for all. Δεν ξερω γιατι, αλλα ειχα αρχισει παλι με τις παλιες μου βλακειες. Πηρα 2 φορες τον Φ τηλ την περασμενη βδομαδα, και δεν το σηκωσε. Του εστειλα μυνημα, και απαντησε αρκετα θετικα--και εγω βεβαια σκεφτηκα "με φλερταρει!" και "με θελει, ουαουυυ!" και τον εβλεπα επι μια βδομαδα σε κατι ονειρα που με εκαναν να ξυπναω λαχανιασμενη, με ενα περιεργο πονο στην καρδια. Στα γενεθλια μου, μου ευχηθηκε μονο στο facebook, σαν να ηταν καποιος ασχετος...Τιποτα δηλαδη. Και σημερα που του μιλησε η κολλητη μου με καμερα (ενω σε μενα εχει πει οτι δεν προλαβανει, οτι δεν ειναι ποτε σπιτι, κλπ) της ειπε καποια πραγματα που δεν θελω καν να τα σκεφτομαι...Ουσιαστικα, οτι του εστελνα συνεχεια, και οτι ηταν σαν να αρχιζα παλι τα παλια και με λυπαται, και θελει να το ξεπερασω γιατι προφανος αυτα ειναι ξεχασμενα πλεον...Με εκανε να ακουστω σαν psycho, σαν ενα μικρο αθλιο πλασμα που δεν μπορει ποτε να τον ξεπερασει και τον ενοχλω και θελει επιτελους να απαλλαχθει απο μενα. Εγω--που καποτε ενιωθα οτι ολα ηταν πιθανα, οτι μπορω να εχω τα παντα...ξαφνικα εχω πεσει τοσο μα τοσο χαμηλα για ενα ατομο που οχι μονο με πληγωνει, αλλα για τον οποιο ειμαι μια μυγα που στριφογυριζει πανω απ'το κεφαλι του και τον ζαλιζει.

Μετα την συζητηση με την κολλητη μου, με επιασε κριση πανικου...Σε φαση που τα χερια μου μουδιασαν, δεν μπορουσα να αναπνευσω, και εκλαιγα για καμια ωρα...Τσακωθηκα και με τον Α απ'τα νευρα μου...Και τα εκανα ολα μουσκεμα. Κυριολεκτικα και μεταφορικα. Με ηρεμησε ομως τελικα εκεινη και ο Α, και σταματησα. Και κατι μεσα μου εσπασε. Τερμα. Δεν αντεχω αλλο, και δεν ειναι δικαιο. Εχω ενα ατομο διπλα μου που θα εκανε τα παντα για μενα (και εχει κανει ειδη πολλα) και εγω ειμαι προσκολλημενη στο παρελθον. Δεν αξιζει τελικα καθολου. Θα ερθει η μερα που θα το μετανιωσει, γ'αυτο ειμαι σιγουρη. Αλλα ουτε εκεινη τη μερα περιμενω. Δεν μ'αρεσει να λεω τετοια (και θα ακουστει σαν κακια), αλλα ειμαι τοοοσοοο καλυτερη απ'την κοπελα που εχει τωρα, που οντως τελικα αυτη του ταιριαζει. Εγω ειμαι αλλου και θα ειμαι παντα. Θα κοιταξω λιγο να ανεβω γιατι η ζωη ειναι πολυ μικρη. Μπορει του χρονου να μην υπαρχω (μακαβριο, I know, sorry), οποτε λεω να κανω το καλυτερο για μενα επιτελους.

Δεν ηταν πολυ ευχαριστο το καινουργιο αυτο ποστ, αλλα ελπιζω απ'αυριο να κανω κατι να αλλαξω επιτελους την ζωη μου λιγο, και την διαθεση μου. ENOUGH IS ENOUGH.